In mijn werk ben ik niet anders. Ik word aangetrokken tot nieuwe uitdagingen en avontuur, de adrenalinekick die samenhangt met risico’s geeft me een gevoel van vrijheid en het idee een doel te hebben. Het haalt me weg van de klassieke sleur van het dagelijkse bedrijfsleven. In mijn hart weet ik dat stilstaan in de veilige haven van het vertrouwde eigenlijk hetzelfde is als achteruitgaan. Ik weet dat een aantal van mijn concurrenten over de oceaan varen, op zoek naar een hoger marktaandeel en winstgevendheid, en ik besef dat ik voor mijn bedrijf hetzelfde moet doen.
De eerste uren van elk motoravontuur geven het meeste stress. Telkens opnieuw wens ik dat ik me toch iets beter had voorbereid. Dat ik meer tijd had genomen voor het nakijken - niet één maar twee keer - van de route, van mijn motor, van mijn verzekeringspapieren, van alles eigenlijk … En hoewel ik diep in mezelf weet dat alles in orde is, en dat indien er toch iets over het hoofd werd gezien, mijn gezond verstand en persoonlijkheid me overal doorheen zullen sleuren, lijk ik dat volledig vergeten te zijn wanneer ik nog een beetje slaapdronken de laatste voorbereidingen tref.
Ik meen dat CEO’s vooral vertrouwen moeten hebben. Vertrouwen stuwt hen voort en inspireert anderen om hen te volgen op hun tocht. Dankzij vertrouwen kunnen ze beslissingen nemen en op anderen bouwen. Als we maar voldoende vertrouwen hebben, dan zijn we in staat tot dingen waar andere falen! Ik weet echter ook dat ons diepste vertrouwen in balans moet zijn met vier andere eigenschappen: Aanpassingsvermogen, Pragmatisme, Emotionele intelligentie en vooral Nieuwsgierigheid. Dat laatste noem ik ook graag Intellectuele nieuwsgierigheid.
De ochtend is halfweg, de zon schijnt. De GPS vertelt me dat ik nog 480 km te gaan heb tot het Kyriad hotel. Ik heb de wind op kop en onder mij gloeit het asfalt. Dit is het, dit is schitterend, hier geniet ik van! Ik weet dat er nu geen weg terug is. Ik weet ook dat we een lange, verrukkelijke dag voor de boeg hebben, en dat ik me nu gewoon moet focussen op mijn taak. En dat is in een trek naar Dijon rijden, zonder ongevallen en zonder onnodige risico’s. Dat is ontspannen en van de reis genieten."
Dag 2: Aanpassingsvermogen
De tweede dag van een motortrip is er altijd een van overgang. De overdenkingen rond vertrouwen van dag één zijn al grotendeels weggeëbd. Mijn gedachten schieten alle richtingen uit, van de dingen die onafgewerkt op kantoor liggen naar mijn vrouw thuis, om dan terug te keren naar de situatie waarin we ons bevinden …
Het betekent ons ook aanpassen aan het leven onderweg; het telkens in- en uitpakken, het zoeken naar veilige plaatsen om ’s nachts de motor achter te laten, het in- en vervolgens weer uitchecken in hotels die toch een beetje vreemd aandoen, het zoeken naar tankstations en plaatsen om even halt te houden. Het is niet precies wat de meeste mensen stress zouden noemen, maar een routine waarmee we opnieuw vertrouwd moeten raken. Het betreft ook zelfs alledaagse beslissingen zoals de keuze tussen een ontbijt in motorpak, of toch maar een meer sociaal aanvaardbare outfit waardoor je je een kwartier later opnieuw moet omkleden.
Belangrijker is dat onze zorgvuldig geplande routes niet altijd werken: door lokale omleidingen en fouten moeten we soms tussenoplossingen zoeken en onze plannen bijsturen. De strategie blijft dezelfde, maar de manier om deze te bereiken verschilt.
De ochtend is al flink gevorderd en het weer is goed. Het voorspelde slechte weer blijft nog even uit. Ik ben optimistisch en reken erop dat de weermannen volledig de bal missloegen toen ze voor de hele dag regen voorspelden.
We rijden door een donker bos. Af en toe breken de zonnestralen door het dichte bladerdek en toveren een lichtshow op de weg voor ons. Een van de dingen die motorrijden zo bijzonder maakt is het feit dat je het landschap waar je doorscheurt ook kunt ruiken en voelen. Binnen de koelte van het bos vergeet je wat er in de rest van de wereld gebeurt. Even later, zoals bij een trein die uit de tunnel komt, ervaren wij de helderheid van het open landschap, met helaas donkere, dreigende wolken in de verte. Ik sla een wegje in dat naar een heuvel leidt en krijg een duidelijk zicht op de ruime vlakte en vallei voor ons. Ik bereken dat de naderende storm met zijn enorme bliksemschichten en donderslagen meer dan 20 km breed is en op geen enkele manier te vermijden. Maar precies in het midden merk ik een heldere strook. Wanneer we zorgvuldig navigeren kunnen we het ergste van de storm misschien vermijden. Het komt er op aan om de windsnelheid en de richting goed te berekenen en dan de juiste wegen en snelheid te kiezen om veilig tussen de twee kernen van de storm door te rijden.
We trekken onze regenkleding aan en vertrekken. Het begint harder te waaien, kleine takjes worden van de bomen gerukt, er vliegt vanalles over de natte weg. We moeten snel, maar ook veilig rijden, het is allesbehalve vanzelfsprekend om het juiste evenwicht te vinden. Het regent ondertussen, maar als ik naar de donkere lucht links en rechts van ons kijk, denk ik dat we er inderdaad in geslaagd zijn om het ergste te vermijden. Wat zou het geweldig zijn als we op dezelfde manier tussen bankencrisissen, recessies en business pitfalls door konden laveren!
De storm is voorbij, we rijden het hart van de Bourgogne binnen. Met het vooruitzicht op een goed restaurant en de beste wijn van de regio leggen we de laatste kilometers af naar Santenay, onze bestemming voor de dag. Wanneer we door de wijngaarden van de bovenvallei rijden ontdekken we dat de landschappen er allesbehalve saai zijn, wat er ook beweerd wordt. De plaatsnamen op onze klaart lijken wel weggelopen van een indrukwekkende wijnkaart van een sterrenrestaurant uit de Michelingids. Ik houd van de witte wijnen, ik vraag me af of er wel betere zijn. Maar hoe zit het met de illustere rode? Ik kan haast niet wachten, maar we zijn er bijna!
Dag 3: Intellectuele nieuwsgierigheid
Het is minder leuk om zonder concreet doel, zonder duidelijke bestemming met de motor te rijden. Daarom zorgt mijn reisgenoot altijd voor een lijstje bezienswaardigheden langs onze route.
Ik heb al gemerkt dat heel wat bedrijfsleiders, net als ik, oprecht geïnteresseerd zijn in zowat alles. Ik denk dat dat is omdat we echt willen weten hoe de dingen werken en waarom de zaken zijn zoals ze zijn. We kunnen bijna over alles en met iedereen meepraten. Zowel met mensen op de gewone werkvloer als in directiekamers, zowel met klanten als leveranciers. Dit is wat ik “intellectuele nieuwsgierigheid” noem. Het geldt overigens niet alleen voor werkgerelateerde onderwerpen, maar ook voor cultuur. Precies die onverzadigbare honger naar nieuwe input motiveert me om avonturen te blijven ondernemen.
Het is ongelooflijk warm, alles baadt in de gloeiende zon en ik ben blij dat we beslist hebben om onze middagpauze in te lassen aan het kasteel van Brancion. Het ligt boven op een heuvel en binnen de omwallingen vind je nog steeds een middeleeuws dorp. Op de binnenplaats weerklinkt het gejoel van een groep Franse schoolkinderen. We besluiten de jeugdige drukte en de educatieve attracties voorlopig links te laten liggen en zoeken de rust van de kasteelruïnes op. We zoeken uit waar de keuken geweest moet zijn, waar er zaken gedaan werden en waar er geslapen werd. En natuurlijk ook de romantische hoekjes, ideaal voor de hoofse liefde, om nog te zwijgen van de geheime plekjes. Gelukkig geven de zware stenen muren ons hier en daar aanwijzingen.
Wanneer we vanuit het hoogste punt van de toren over het landschap kijken, wordt al snel duidelijk waarom het kasteel juist daar ligt. Het bevindt zich precies langs wat ooit een belangrijke handelsroute was en bewakers konden vijanden gemakkelijk van ver zien aankomen. Tegelijkertijd konden ze ook perfect in het oog houden wat er beneden in het dorp gebeurde. Het moet haast onmogelijk geweest zijn om iets verborgen te houden voor de CEO.
Tijdens de zoektocht door de kasteelruïnes gaan mijn gedachten naar collega-CEO’s. Hoe spelen zij het klaar om binnen hun organisaties de verschillende activiteiten op te volgen en op de hoogte te blijven van wat er gebeurt in hun afwezigheid. Het is zo gemakkelijk om te besluiten dat het ooit zoveel gemakkelijker was, maar daar ben ik zo zeker nog niet van. En hoewel we gesofisticeerde communicatietechnologie hebben om gegevens te verzamelen en te verwerken, hebben diezelfde technologieën ook knoppen en manier om ons even af te sluiten van de rest van de wereld. De voorbije vijf eeuwen is er maar weinig veranderd in onze behoefte aan betrouwbare informatie. Bij het zoeken naar nieuwe manieren om de problemen van vandaag op te lossen, kan het nuttig zijn om opnieuw oog te hebben voor de gewone analoge data en beveiligingssystemen die zo lang uitstekend dienst hebben gedaan. Mijn vader, een architect, zei vaak dat een gracht en/of een dikke meidoornhaag een veel effectiever alarmsysteem zijn dat het elektronische bakje van de bewakingsfirma tegen de gevel.
Noot: Het kasteel en het dorpje van Brancion hebben weliswaar een bewogen verleden, maar vielen uiteindelijk pas in 1594. Op dat moment werd het domein geleid door een eerder arrogante en tirannieke dan inschikkelijke en barmhartige CEO. Recente gebeurtenissen uit News International herinneren me eraan dat wanneer macht en hebzucht de belangrijkste motivators zijn voor een ambitieuze CEO en zijn familie, het verval eerder vroeg dan laat zal worden ingezet. En als het dan zover is, zal dit nog worden aangestookt door de weinige mensen waarvan men ooit aannam dat het loyale vrienden en aanhangers waren.
Zoals voorspeld waren de witte wijnen geweldig, maar stelden de rode teleur. Iedereen vertelt me dat ik een paar jaar moet wachten zodat de zuurtegraad kan dalen. Maar zelfs tegen 75 euro per fles denk ik toch dat je beter af bent met een goede bordeaux. Mijn nieuwsgierigheid krijgt echter de overhand en ik bestel een aantal verschillende flessen van het beste dat ze me te bieden hebben. Als ik ze binnen vijftien jaar uit de kelder haal zullen we de waarheid kennen.
Dag 4: Emotionele intelligentie
Vandaag ben ik volledig ‘in the flow’. Het weer is aangenaam en de weg verlaten. Het is eigenlijk nogal bevreemdend, we hebben de hele ochtend gereden en zijn geen enkele auto tegengekomen, geen enkele! Het is zoals een ongelooflijk realistisch videospelletje in 3D waarbij alle zintuiglijke opties worden geactiveerd: ik kan niet alleen alles rondom me zien en horen, maar het ook aanraken, voelen en ruiken. Ik bevind me mijlenver, letterlijk én figuurlijk, van de dolle drukte van mijn normale bestaan.
Schijn bedriegt: achter het vriendelijke gedreun van de paralleltwinmotor van mijn Triumph Thunderbird schuilt een enorme kracht. Een kleine draai aan de gashendel en met een luide grom maak ik het beest in hem los, enkel snelheid en kracht tellen nog. Alleen hier op de verlaten wegen van de Beaujolais voel ik me veilig en comfortabel genoeg om echt van deze ervaring te genieten.
Met mijn kantoor en zelfs mijn gezin ver weg uit mijn gedachten, laat ik me wat terugzakken en moedig ik mijn reisgezel aan om de leiding te nemen. Ik laat de zorgvuldig geplande route voor wat ze is en nodig hem uit om vrij de weg te volgen die hij wil en zo snel of zo traag te rijden als hij verkiest. Er volgt een uur van intens, snel rijden, vol adrenaline, met daarna een rustiger moment om met volle teugen te genieten van de natuurlijke schoonheid van het Franse platteland. I just love it. Op dit moment ben ik de passieve volger, ik heb even helemaal geen zin om de leiding te nemen. Ik hoef geen beslissingen te nemen, heb geen verantwoordelijkheden, ik moet enkel zorg dragen voor mezelf. Ik moet niet voortdurend een oog op de achteruitkijkspiegel gericht houden om te zien of mijn reisgezel nog steeds volgt en helemaal OK is. Ik moet gewoon relaxen en even aan niets denken.
Emotionele intelligentie gaat over het vermogen om de nodige signalen op te pikken om te weten wanneer en hoe je moet handelen, of wanneer je een stap moet terugzetten om opnieuw controle te krijgen. Dankzij emotionele intelligentie kunnen we dit doen zonder de steun en aanmoediging te verliezen van de mensen die we leiden. Het is de gave om mensen te kunnen motiveren om te doen wat het best is voor het team en tot een goed resultaat te komen.
Door emotionele intelligentie en vertrouwen samen te brengen, leren we om op anderen te bouwen en te delegeren. Ons diepste vertrouwen zegt ons dat, indien het dreigt mis te lopen, we altijd kunnen tussenkomen en een oplossing uitwerken. Dankzij onze emotionele intelligentie kunnen we situaties correct inschatten en weten hoe ver we mensen kunnen stuwen en wanneer.
Echt leiderschap, dat is ervoor zorgen dat onze teams onze doelstellingen en doelen bereiken. Dat houdt ook in dat we moeten weten wanneer ze moe, gefrustreerd of verveeld zijn. We moeten er over waken dat we een cultuur tot stand brengen waarin doelgerichtheid en tevredenheid centraal staan. Zonder dat haken de mensen die we leiden af. Ik meen dat dat onze job is, dat is wat wij doen. Ver weg van huis, in een vreemde omgeving, heb je een overvloed aan emotionele intelligentie en pragmatisme nodig om gelukkig, veilig en gefocust te blijven.
Onze rit voor vandaag zit erop. Ik heb gedoucht en heb me omgekleed. Ik heb honger, ik kijk uit naar ons avondmaal. Vanavond heeft onze Engelse gastheer voor ons in besloten kring een wijnproeverij georganiseerd met het beste uit de Beaujolais. Roger Bonjour (ja, dat is zijn echte naam) is onze gids. Hij heeft de neiging om enkel wijn uit zijn zeven eigen wijngaarden te serveren. Toch stoort dit soort belangenconflict me niet. Hij staat met beide voeten op de grond, is rechttoe rechtaan, een gelukkig man die kent waar hij van houdt en die houdt van wat hij kent. Zijn wijnen zijn zo goedkoop dat het haast gênant is. En al zullen ze nooit grote prijzen winnen of in Parker een score boven de 80 halen, ze zijn eerlijk, soepel en vlot drinkbaar. Ik houd van Roger, ik houd van mijn gastheer, ik houd van de lokale kazen en het brood. Hier zou ik elke dag kunnen vertoeven. De Beaujolais heeft prachtige landschappen, met heerlijke producten. Ik kan het niet goed verklaren, maar ik voel me hier echt thuis, alsof ik hier altijd gewoond heb. Het is een vreemd gevoel, maar wel erg rustgevend, heerlijk eigenlijk.
Dag 5: Pragmatisme
Aan elk avontuur komt een einde en voor dit jaar was er een strakke deadline: ik had beloofd om op tijd terug te zijn voor de jaarlijkse familiebarbecue van mijn bedrijf. In feite was de volledige planning zo uitgewerkt dat er zeker voldoende marge was om op dag vijf kort na de middag opnieuw op ons vertrekpunt aan te komen. De route voor de laatste ochtend werd een paar keer bijgestuurd en aangepast om toch een paar extra plaatsen aan te doen zonder het risico te lopen om te laat, of zelfs helemaal niet aan te komen. Elke goede CEO moet over een flinke dosis pragmatisme beschikken, de mogelijkheid om dingen tot stand te brengen. Strategieën en theorieën zijn een ding, uiteindelijk is het enkel het resultaat dat telt.
Het is de laatste dag van onze vakantie, de lange rechte wegen door de gigantische graanvelden van de Champagne lijken zich eindeloos uit te strekken. Er stroomt een gevoel van verrukking en vrijheid door mijn aders, zoals altijd bij perfect motorweer en goede wegen. Een deel van mezelf wil dat dit moment eeuwig blijft duren, terwijl een ander deel al naar huis verlangt.
Wanneer we België naderen, begint het te regenen. En hoewel ik geniet van elke minuut van onze tocht, wil ik ook thuis zijn, veilig in de armen van mijn vrouw. Mijn doelstelling is in zicht, het is dus niet het moment om fouten te maken of domme dingen te doen. Ik weet maar al te goed dat heel wat avonturen net voor hun voltooiing nog mislukken. De lege flessen bourgogne en de lekkere hoevekaas liggen nog maar enkele uren achter ons. Door mijn hoofd flitsen herinneringen aan de adembenemende landschappen en bijzondere momenten die we vergaten vast te leggen met onze digitale camera, en ik vraag me af hoe ik dit allemaal zal kunnen delen met de mensen van het thuisfront.
Voor me ligt een modderig terrein, en een aantal witte tenten die opbollen door de wind. Mijn collega’s met hun familie en vrienden, teleurgesteld door het uitblijven van een echte zomer, maken zich op voor een koude middag. We zien echter dat ze het zich niet aan hun hart laten komen. Er is wel het slechte weer, maar we hebben elkaar, heerlijke wijn en lekker warm eten, leuke muziek en voor de kinderen heel wat plezier en spelletjes. En met de pas bekend geworden cijfers voor de eerste helft van het jaar in de hand zie ik dat het niet alleen een geslaagde namiddag, maar ook een geweldig jaar zal worden!